Roeiende parade-kiwi

Heyhey!!

Het is roeien met de riemen die je hebt. In dit geval is het geroei niet heel erg, integendeel zelfs.. de riem is de auto. En deze heb ik afgelopen dagen even volledig benut, onder het mom van even kijken wat ze kan gelijk maar even naar de Westcoast gejakkerd. Afgelopen week niks geen gelummel, stel je voor zeg! Nee, 3 dagen op roadtrip geweest met Laurens. Deze Laurens heb ik opgeduikeld via het forum van deze site. Hij bleek ook wat rond te hangen in Christchurch en wel in te zijn voor wat zvontuur. Om de boel wat af te tasten, je weet nooit wat voor vlees je in de kuip hebt he, een dag voor de trip samen de Christmas Parade in het centrum gekeken. Naja en als je dat samen kan doorstaan, dan is het goed naar wij dachten. Klein gemis was een leuke bras-band en ik vraag met tot op heden nog af wat de Knight Rider tussen alle praalwagens en kerst-gerelataarde troep deed?! KIT was overduidelijk enthousiast...maar als of kinderen ooit van de kerstman een Knight Rider gaan krijgen...dacht het niet! Of is dit nu kiwi humor ten top? Wat zal David, don't hassel the hoff, Hasselhoff er wel niet van denken in nuchtere toestand!;)

Dus hoppa op naar de Westcoast, via de Arthurs Pass naar Hokitika. Prachtig, wat weer een uitzichten en natuur! In Hokitika besloten op te gaan naar de Franz Joseph Glacier en daar de nacht te blijven. Lange rit, kwamen behoorlijk uitgeleefd aan, maar geloof me het gras is hier zoveel groener!! Daags erna terug via de Westcoast, zo mooi, de schoonheid, de zee, langs de kuststrook rijden. Kan het nog mooier worden? Na de Pancake Rocks in Punakaiki, Westcoast, een aandachtige blik gegeven te hebben, moet ik zeggen dat de trip niet mooier werd. NEEN dus. Voor mij is tot nu toe de Westcoast het mooiste wat ik gezien heb. Na de kuststrook verlaten te hebben, via Reefton de Lewis Pass ingeslagen. Via de Hamner Springs terug naar hometown Christchurch. Ruim 1000 km op de teller, en zonder schrammen en krassen terug gekomen. Het links rijden is een kwestie van een paar keer neurotisch en dwangmatig rechts gaan rijden, geloof me dan leer je dat snel genoeg af. Het is aanpassen of met lijn 13 naar de haaien.

Naar de haaien, haaien, nou haaien...naar de dolfijnen! De Hector's Dolfijn, de kleinste ter wereld. Gister met deze schattige wilde beestje gezwommen. Heel gaaf om te doen. Ja je moet er wat voor over hebben, op een koude dag, met zeewater wat ongeveer 14 graden is wat in een wet-suitje spartelen in het water om maar voor wat entertainment te zorgen. Geblauwbek in het water en op de boot, mijn god zeg! s Avonds weer thuis voelde ik een lichte blaasontsteking opkomen...het was het waard :)

Op het filmpje is te zien hoe de dolfijnen Karin proberen te attakeren...

Eindelijk komende weken op naar het Noorden van het eiland, en jawel ook naar het Abel Tasman National Park!:) Ik heb het voor elkaar gekregen bij Greg dat we daar een weekje back to basics gaan. Slapen in een tent, bier en witte bonen in tomatensaus. En verder lopen, afzien, gehannes en kayakken. Heb er zin in!!

Wwoofing...ehm ja in het kader van deze vrijwilige blafbanen, vraag ik jullie: nog enige verzoekjes??? Tot dusver heb ik 1 verzoek gekregen om schapen te gaan scheren. Vrijwillig hahaha, hmmm wie scheert wie? Het verzoek zal worden ingewilligd, I shall obey!! Dus laaiverds, kom maar op, blafze!!

Bedankt voor al jullie leuke reacties, op deze site en voor alle mailtjes. Heel fijn, doet me goed!! :)

Hier verder alle schaapjes aardig op het droge; met de latente trekvogels, paradepaardjes, renpaardjes, onheus bejegende burn-outs en veldpriesters gaat het prima! Hihi...Nieuw Zeeland, de onthaasting.

Kussen!!